Վարչապետն իր խոսքն ուղիղ է հղում ՀՀ քաղաքացուն և թարգմանիչների կարիք չունի․ Տաթևիկ Գասպարյան

ապրիլի 24, 2022

Հարցազրույց «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավոր Տաթևիկ Գասպարյանի հետ։ 

-Տիկին Գասպարյան, իշխանական խմբակցության ամենալուռ պատգամավորներից եք ելույթներ չեք ունեցել, հարցեր չեք տվել, նախաձեռնությունն էլ մեկն է, եթե չեմ սխալվում Ձեր եռամյա գործունեության ընթացքում: Ի՞նչ կասեք այդ մասին: 

-Պատգամավորական գործունեությունս սկսել եմ 2018 թվականին, մեծամասնական ընտրակարգով Արարատի մարզում ընտրվել եմ պատգամավոր 9390 ձայնով և մեծամասամբ իմ գործունեությունը ծավալել եմ Արարատի մարզի համայնքներում՝ զբաղվելով մարզի բնակիչների տարաբնույթ խնդիրներով։ 

Պատերազմից անմիջապես հետո իմ անձնական նախաձեռնությամբ այցելել եմ զոհված և անհետ կորած զինծառայողների 150-ից ավել ընտանիքների։ Հավանաբար, համայնքային այցելությունները, քաղաքացիների հետ ժամեր տևող հանդիպումերը, նրանց խնդիրներով տարբեր պետական կառույցների հետ աշխատելը զբաղեցրել են իմ աշխատանքային ժամանակի գերակշիռ մասը, ինչի համար բոլորովին չեմ ափսոսում, եթե անգամ այդ պատճառով իմ քաղաքական գործունեությունը բավարար տեսանելի չի եղել։ 

-Ինչպե՞ս կներկայացնեք Ձեզ, ո՞վ եք դուք և ինչո՞ւ եք ընտրել «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը:

-Իմ կենսագրությունը հրապարակված է Ազգային Ժողովի կայքում, բայց կարճ ասեմ, որ ավարտել եմ Բրյուսովի անվան պետական լեզվաբանական համալսարանը, մեկ ամսից կավարտեմ Հայաստանի Ամերիկյան համալսարանի քաղաքագիտություն և միջազգային հարաբերություններ բաժնի մագիստրատուրան, տիրապետում եմ անգլերեն, ռուսերեն, իսպաներեն լեզուների։

Թե ինչու եմ «Քաղաքացիական պայմանագրում», ապա ինչպես շատերի, այնպես էլ ինձ համար 2018 թվականի ոչ բռնի, թավշյա հեղափոխությունը եղավ այն ոգևորիչ իրադարձությունը, որը հանրային գործունեություն սկսելու և հնարավորություն, և տարածք բացեց։

-Դուք կրթական համակարգից տեղափոխվել եք քաղաքականություն: Արդարացե՞լ են Ձեր սպասումները:

-Ես խնդիր չեմ դրել արդարացնել իմ սպասումները, իմ խնդիրը եղել է արդարացնել հանրային սպասելիքները, և ես՝ որպես հեղափոխության մասնակից, ինձ պատասխանատու եմ զգում դրանք արդարացնելու համար։ Իմ ընտրած գործունեությունը հանրային ծառայություն է, ես գիտակցաբար եմ ընտրել այն, և այնտեղ, իմ կարծիքով, մասնավոր սպասելիքները երկրորդական են։

-Նախորդ գումարման խորհրդարանում էլ եք պատգամավոր եղել և հասցրել եք աշխատել գրեթե երեք տարի: Ինչո՞վ է տարբերվում այդ գումարման խորհրդարանը նախորդից:

-Ե՛վ հետհեղափոխական, և՛ հետպատերազմյան գումարումներն ունեին իրենց խնդիրներն ու բարդությունները եթե հետհեղափոխական ժամանակաշրջանում հիմնական մարտահրավերները ներքին խնդիրներն էին, ապա հետպատերազմյան շրջանում ես՝ որպես եվրոպական ինտեգրման հարցերի հանձնաժողովի անդամ, իմ հիմնական օրակարգը ձևավորել եմ արտաքին մարտահրավերների հաղթահարման շուրջ։

-Վերջերս Լենա Նազարյանի հետ նախագիծ էիք ներկայացրել, որի թիրախային խումբը պատերազմում զոհվածների հարազատներն էին: Նաև հայտնի է, որ դուք Նազարյանի հետ հանդիպում եք զոհերի հարազատներին, այցելում նրանց ընտանիքներ: Ի՞նչ խնդիրներ եք վեր հանել:

Նախ, նշեմ, որ այդ այցելությունները մեր անձնական նախաձեռնություններն են, դրանք նախ և առաջ մեզ համար են կարևոր։ Սկզբում տիկին Նազարյանը և ես առանձին էինք այցելում, հետո որոշեցինք միասին շարունակել։

Մեր նպատակն է լինել պատերազմում հարազատին կորցրած մարդկանց կողքին, աջակցել նրանց և թույլ չտալ, որ նրանք իրենց մենակ զգան։ Անկախ նրանից, թե ինչքան ժամանակ է անցնում, մարդիկ միշտ ունեն մարդկային շփման և աջակցության կարիք։ Հանդիպումների ժամանակ մենք քաղաքականությունից չենք խոսում, եթե հարազատներն իրենք չեն նախաձեռնում այդպիսի խոսակցություն։

Խնդիրները շատ տարբեր են՝ հուշերի գրքի տպագրության ու ժառանգության հարցերից մինչև բանկային, կրթական, առողջապահական, վերարտադրողական, գույքային, աշխատանքային, սոցիալական և արդարադատության հարցեր։ Մենք հավաքագրում ենք այդ խնդիրները և ներկայացնում համապատասխան պետական հաստատություններ, հետամուտ ենք լինում դրանց լուծմանը։ Հաճախ պարզապես խորհրդատվության կամ մարդկային կարեկցանքի ու ուշադրության կարիք է լինում։                                                                          

Ի դեպ, ասեմ, որ այս հանդիպումները ցանկացած սոցիոլոգիական հարցումից առավել ճշգրիտ ու հստակ պատկեր են տալիս հանրային մտածումների ու պատկերացումների մասին, թեև սա չի եղել մեր առաջնային նպատակը։

-Հայտնի է, որ դուք նաև վարչապետի տիկին Աննա Հակոբյանի հետ եք հանդիպում զոհերի հարազատների հետ: Ինչպե՞ս են նրանք ընդունում հանդիպելու Ձեր առաջարկը:

-Տիկին Հակոբյանի հանդիպումները զոհված զինծառայողների հարազատների հետ կազմակերպում է տիկնոջ գրասենյակը, և ես եղել եմ հրավիրվածների կազմում։ Ինչ վերաբերում է տիկին Նազարյանի հետ այցելություններին, ապա մենք նախապես զանգահարում ենք և թույլտվություն ենք հայցում հյուրընկալվելու համար, ինչից հետո միայն այցելում։ 

-Եթե անկեղծ՝ լինո՞ւմ են դեպքեր, ընտանիքներ, հարազատներ, որոնք հակակրում են իշխանություններին և այդ պատճառով մերժում են հանդիպման առաջարկը:

-Եղել է երկու դեպք, երբ հարազատները չեն ցանկացել հանդիպել քաղաքական անհամաձայնությունների պատճառով։ 

-Ինչպե՞ս եք ընդունել այդ փաստը:

-Բնականաբար, մենք ըմբռնումով ենք մոտեցել նրանց մերժմանը։

-Նման հանդիպումներից հետո այդ մարդիկ թիրախավորվում են իշխանության այս կամ այն ներկայացուցչի հետ հանդիպման համար: Ինչպե՞ս եք դրան վերաբերվում: 

-Մարդկանց այդ խմբերը իրականում հարազատների միջոցով ցանկանում են թիրախավորել մեզ։ Նրանք պատրաստ են անգամ ցավեցնել զոհվածների հարազատներին, միայն թե վնասեն մեզ։ 

Դրանք որևէ կերպ չեն կարող ազդել մեր և հարազատների հետ հանդիպումների, և մեր հարաբերությունների վրա։ Ավելին՝ այդ հանդիպումներից որոշները զարգացել են այնքան, որ վերածվել են բարեկամության։

-Ի դեպ, նման իրավիճակ ստեղծվեց նաև ապրիլի 7-ի տոնական միջոցառումներից հետո, շատ էին դժգոհությունները կազմակերպական հարցերի վերաբերյալ։ 

-Վարչապետի տիկնոջ հրավիրած միջոցառումը բացօթյա ֆուրշետ էր և ենթադրում էր մայրերի, կանանց, քույրերի և տատիկների ծանոթացում, շփում միմյանց և տարբեր ոլորտներում աշխատող կին պաշտոնյաների հետ։

Միգուցե, դժգոհությունը պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ շփումը ենթադրվում էր ոչ թե դասավորված սեղանների շուրջ, այլ՝ ընթացս այգում տեղաշարժվելով, հյուրասիրվելով, երաժշտություն լսելով, ծանոթանալով։ Մենք ենք մոտեցել, նաև մեզ են մոտեցել մայրեր, որոնք կարճ զրույցի ընթացքում մեզ ներկայացրել են իրենց հուզող խնդիրները և ցանկությունները։

-Մի քանի հարց էլ Արցախյան հիմնախնդրի մասին՝ հաշվի առնելով, որ Դուք եվրոպական ինտեգրման հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ եք: Տիկին Գասպարյան, խորհրդարանում Արցախյան հիմնախնդրի մասին Հայաստանի վարչապետի հայտարարությանը հետևեց Արցախի խորհրդարանի հայտարարութունը: Իշխանությունից հայտարարեցին, թե, հավանաբար, Արցախում լավ չեն հասկացել վարչապետի հայտարարությունը: Խնդրում եմ բացատրեք՝ ի՞նչ է ասում վարչապետը:

-Ես կարծում եմ, որ վարչապետի խոսքն այնքան պարզ ու մատչելի է, որ մեկնաբանության կարիք չունի։ Վարչապետն այնքան հարգալից է ՀՀ քաղաքացու հանդեպ, որ իր խոսքն ուղիղ է հղում նրան, և կարիք չկա, որ իր և ժողովրդի միջև լինեն ավելին հասկացող թարգմանիչներ։ 

-Ընդդիմությունն իշխանություններին մեղադրում է, թե պարզ չեք խոսում՝ արդյոք Արցախը լինելո՞ւ է Ադրբեջանի կազմում, թե՞ ոչ: Վարչապետի վերջին հայտարարություններն էլ կարծես այդ մասին են: Ի՞նչ կասեք այդ մասին:

-Արցախի կարգավիճակի հարցը բանակցությունների թեմա է, և վերջնական լուծումը տրվելու է միջազգային հանրության կողմից։ Մենք էլ՝ որպես միջազգային համայնքի սուբյեկտ, պետք է պաշտպանենք մեր շահերը, և ի վերջո նաև որոշումը պետք է կայացվի միջազգային իրավունքի շրջանակներում։

-Ձեր գործընկերներից մեկը հայտարարեց, թե «Արցախը Ադրբեջանի կազմում ապագա չունի» թեզը հիմա, կարելի է ասել, այլևս ճիշտ չէ: Դուք նույնպես այդ կարծիքի՞ն եք: 

-Եթե հղում եք անում Վիգեն Խաչատրյանի ելույթին, ապա նա արդեն մեկնաբանել է իր միտքը, և ես լրացուցիչ մեկնաբանության կարիք չեմ տեսնում։